Vandaag heb ik de hele ochtend een getuigenverhoor voor de Special Court for Sierra Leone beluisterd en verslagen. Dit hof is in het leven geroepen door de regering van Sierra Leone en de VN om de mensenrechtenschendingen in de burgeroorlog van 1996 tot 2002 te berechten. Het merendeel van het proces speelt zich af in Sierra Leone, maar voor één individu wordt een aparte procedure gevolgd. Charles Taylor, voormalig president van buurland Liberia (1997-2003), wordt namelijk in Den Haag berecht. Hij is aangeklaagd op 11 gronden, waaronder oorlogsmisdaden (moord, plunderen, terroriseren van de burgers) misdaden tegen de mensheid (verminkingen, (seksuele) slavernij, verkrachtingen) en misdaden tegen het internationale recht (werven en gebruiken van kindsoldaten).
Vorige keer was ik lijfelijk aanwezig in het gebouw van het ICC, dit keer volgde ik het verhoor via internet. Doordat ik al een keer een getuigenverhoor had meegemaakt, was ik al enigszins voorbereid op alle horrorverhalen over afgehakte handen, verbrande mensen en spelletjes om iemands leven. Waar vorige keer de chief prosecutor, Stephen Rapp, een getuige ondervroeg, zou nu de defence counsel, Terry Munyard, de cross-examination afnemen. Deze terriër switchte moeiteloos tussen de verschillende testimonies van de getuige en de getuige moest zich in allerlei bochten wringen en veegde regelmatig zijn voorhoofd af. Zijn geloofwaardigheid stond op het spel en hij moest alle zeilen bijzetten om zijn verhaal (en mate name zijn eigen onschuldige en passieve rol daarin) vol te houden.
Mr. Munyard ging met name in op de plotselinge getuigenis dat er sprake was van kannibalisme bij de troepen onder commando van Charles Taylor. Dit verhaal was echter al bekrachtigd door een andere getuige “Zigzag Marzah” (‘met peper en zout‘). Ondanks alle (zware) aanklachten en afschrikwekkende verhalen bleef Charles Taylor als een krokodil voor zich uit staren in zijn keurige zwarte pak, nette das en donkere bril. Deze ‘godfather’ van troepen, die alles gedaan hebben dat tegen de menselijke zeden ingaat, leek het niet echt te interesseren wat er allemaal gebeurde.
In samenwerking met het Open Society Institute verslaat en becommentarieert Clifford Chance het proces via een blog omdat het voor de mensen in West-Afrika onmogelijk is om de zittingen bij te wonen. Het is (helaas) verboden foto’s te maken tijdens de zittingen.
Categorie: Charles Taylor, Clifford Chance, getuigenverhoor
